Bizi biz yapan kusurlarımız

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                        Başkalarının kusurlarını aramakla vakit geçirmek, kendi noksanlığımızla asla meşgul olmadığımıza delalet eder. ,
                                                                                                                                    Sales

Güzel olduğunu düşündüğüm şeylerin fotoğrafını çekiyorum" "Gerçekten mi?- Büyük bir gülümsemeyle-"

En son ne zaman birine güzel olduğunu söyledik? Ne zaman eleştirmekten vazgeçtik? Gerek sosyal medyada gerek gerçek hayatta sürekli birbirine hakaretler yağdıran, birbirini eleştiren bir toplum haline geldik. Sosyal medya zaten hakaretten geçilmiyor, insnalar yüzünü koysa yüzde bir kusur, elini koysa elinde bir kusur bulunuyor, ayağını koysa ayağına hakaret geliyor. Ayağınızı koysanız ayaklarınız çok kocaman ve eğridir, elinizi koysanız eliniz bakımsız, yaşlı eli ya da çok çirkindir, parmaklarınız kırık gibi görünmektedir, yüzünüzü koysanız çirkin, koca burunlu ya da koca ağızlısınızdır. İçler acısı olan bu durum, yüzyüzeyken de çok farklı değildir, bu kadar direk söyleyemesekte alttan alttan yine aynı hakaretleri karşıya geçirmekte maalesef ustayız.

Hep kendimize bakmadan dışarıya hakaret yağdırıyoruz ama aynı hakaret bize gelince bozulup üzülüyoruz. Ne yazık ki empati yeteneğimizi kaybettik. Sürekli birbirimizle savaş halinde, üste çıkmaya çalışmakla meşgulüz. Kendimizle ilgilenmek yerine başkalarının kusurlarını mercek altına alıp inceliyor, sonra da o insan buna üzülsün diye bunu ona söylüyoruz. Bu da kendi içimizdeki mutsuzluktan kaynaklanıyor. Kendi kendimizi yeterince sevmemekten, kendi kendimizle barışık olmamaktan kaynaklanıyor. Hep kendimizi başkalarıyla içten içe kıyaslıyoruz, kusur bulmak buradan geliyor. Gördüğümüz dış gerçeklik projeksion aleti gibi beynimizin arka kısmından bize dışarıyı gösteriyor, yani dışarıda görüğümüz aslında biziz.

Kendi kendimizle olan bu iç savaş nerede son bulur bilmiyorum ama ben hep bizi biz yapan kusurların bizi daha güzelleştirdiğine inandım. Hep aşık olduğum insanlarda onun kendince ufak kusuru benim ona aşık olmamı sağladı. Burnundaki bir kemik, dişindeki bir eğrilik ona has'tı ve onu diğerlerinden ayırandı. Başkalarının onda kusur olarak adlandırdığı benim vazgeçilmezimdi.

Belki artık diğerlerinde kusur görmek yerine iyi bir şeyler görmeyi becerebiliriz, çünkü biz dışarıda sadece bizde varolanı görüyoruz. Hayat ayna gibidir, bizim içimizde olmayan hiçbir şey dış dünyada yok. O zaman güzel taraflarımızı ortaya çıkarmaya ne dersiniz? İnsanlara "Bugün ne kadar güzelsin" demeye...Çünkü biz mükemmel olmak zorunda değiliz, bizi biz yapan özelliklerle daha da güzeliz.